شعري از مرحوم قيصر امين‌پور در رثاي حضرت زينب(س)

دلش درياي صدها كهكشان صبر
غمش طوفان صدها آسمان ابر

دو چشم از گريه همچون ابر خسته
ز دست صبر ِزينب، صبر خسته

صدايش رنگ و بويي آشنا داشت
طنين ِموج آيات خدا داشت

زبانش ذوالفقاري صيقلي بود
صدا، آيينه‌ي صوت علي بود

چه گوشي مي‌كند باور شنيدن؟
خروشي اين چنين مردانه از زن

به اين پرسش نخواهد داد پاسخ
مگر انديشه‌ي اهل تناسخ:

حلول روح او، در جسم زينب
علي ديگري با اسم زينب

زني عاشق، زني اينگونه عاشق
زني، پيغمبر ِقرآن ناطق

زني، خون خدايي را پيامبر
زن و پيغمبري؟ الله اكبر!

 http://www.rasekhoon.net

 

یا جواد الائمه (ع) ادرکنی ...

 

بر سر آنم زبان بگشايم و آوا كنم

خويش را در محضر مولاي خود پيدا كنم

تا بگويد سر گذشت غربتش را بهر من

سر گذارم بر قدومش با دلش نجوا كنم

او امام هشتم و آئينه ذات خداست

عالمي را من فقط با نام او شيدا كنم

تا كه مولانا رضا از دست من گردد رضا

از زبان حال او گويم روايت اي خدا

 

ادامه نوشته

ای آن که کسی سروچو قد تو ندیده / چون لعل لبت غنچه زگلزار نچیده

ای آن که کسی سروچو قد تو ندیده   /   چون لعل لبت غنچه زگلزار نچیده

چون نرگس مستت به همه گلشن عالم   /  نه دیده چنین دیده و نه گوش شنیده

خضر ارلب تو نمی کردقضا   /  تا حشر به سرچشمه ی حیران نرسیده

نشناخته گفتند گروهی که خدایی   /  پس مد شناسای تو را چیست عقیده

واقف نشد از سر تو ای مخزن اسرار  /  جز عارف چل ساله که در خرقه خزیده

می کرد تجلی اگر این یوسف ثانی  /  دلباختگان دل عوض دست بریده

دانم به یقین گربه رخت پرده نبودی / کس یوسف کنعان به کلافی نخریده

درمردمک دیده و از دیده نهانی /  پیداو نهان غیرخداوند که دیده

دانی زچه در پای گل سرخ بود خار  /  از بس که به گلزار ز شوق تو دویده

فاخته سان بهرتو با نغمه کوکو   /  هرلحظه از این شاخ بدان شاخ پریده

 از چیست که بلبل شده دلباخته ی گل  /  زین روکه روز گلی دست تودیده

زان روز که من باخته ام  نرد محبت  /  دانسته ام آخر به کجا کارکشیده

دیدی است زند زلف تو اندر دل ما نیش  /  افسون نکند چاره ای این مار گزیده

پنهان زعدویی،زمحبان زچه ای دور  /  جان ها به لب از هجر تو ماه رسیده

جز شربت لطف تو نداریم قضا  /  حلوا به کسی ده که محبت نچشیده

                                                            شهید شیخ فضل الله نوری(قدس سره)

آمد بهاروبوستان شد رشک فردوس برین / گل ها شکفته در چمن چون روی یار نازنین

آمد بهاروبوستان شد رشک فردوس برین  /  گل ها شکفته در چمن چون روی یار نازنین

از ارغوان و یاسمن ،طرف چمن شد پرنیان  /  واز اقحوان و نسترن ،سطح دمن دیبای چین

از قمری و کبک و هزار آید نوای ارغنون  /  وزرسیده و کوکو و سار آواز چنگ راستین

شدموسم عیش و طرب ،بگذشت  هنگام  کرب  /  جام می گلگون طلب،از گل عذاری مه چین

خاصه کنون دکاندر جهان گردیده مولودی عیان  /کز بهر ذات پاک آن شد امتزاج ماء وطین

از بهرتکریمش میان بربسته خیل انبیاء/از بهرتعظیمش کمر خم کرده چرخ هفتمین

مهدی امام منتظر،نوباوه ی خیرالبشر  /  خلق دو عالم سربه سر برخوان احسانش نگین

مهر از ضیائ اش ذره ای بدر از عطایش بدره ای  /  دریا زجودش قطره ای گردون زکشش خوشه چین

مرآت ذات کبریا،مشکوة انوار هدی  /  منظوربعث انبیاء،مقصود خلق عالمین

امرش قضاء،حکمش قدر،حبش جنان،بغضش سقر/خاک رهش زیبد اگر بر طره ساید حورعین

دانند قرآن سربه سر،بابی زمدحش مختصر  /  اصحاب علم و معرفت،ارباب ایمان و یقین

سلطان دین،شاه زمن،ماالک رقاب مرد و زن/دارد به ام ذوالمنن،روی زمین زیرنگین

گرنه وجود اقدسش ظاهرشدی اندرجهان/کامل نگشتی دین حق زامروز تا روز واپسین

ایزد به نامش زد رقم،منشورختم الاوصیاء /چونان که جد امجدش گردید ختم المرسلین

نوح  و خلیل و بوالبشر ادریس و داوود و پسر  / از ابر فیضش مستمداز کان علمش مستعین

ظاهرشودآن شه اگر شمشیر حیدر بر کمر/ دستارپیغمبر به سر،دست خدادر آستین

دیاری از این ملحدان باقی نماند در جهان / ایمن شود روی زمین از جورو ظلم و ظالمین

من گرچه از فرط گنه شرمنده و زارم ولی / شادم که خاکم کرده حق با آب مهر توعجین

خلاصه کنون کز فیض حق مدحت سرودم آن چنان /  کز خامه ریزد بر ورق جای مرکب انگین

بردشمنان دولتت هرفصل باشدچون خزان  /  بردوستانت هرمهی بالا چوماه فروردین

ای حضرت صاحب زمان ای پادشاه انس و جان  /  لطفی نمابر شیعیان تاکید کن دین مبین

                                                                   چکامه ی((بهاریه ی انتظار))از امام خمینی (ره)

ای صورت رسای آسمانی / ای رمز ندای جاودانی

ای صورت رسای آسمانی  /  ای رمز ندای جاودانی

ای قله ی کوه عشق و عاشق  /  وی مرشد ظاهرونهانی

ای جلوه ی کامل أانالحق در عرش مرفع جهانی

ای موسی صعق دیده در عشق /از جلوه ی طور الامکانی

ای اصل  شجر،ظهوری از تو  /  در پرتو سرسر مدانی

برگوی عشق سر لاهوت   /  در جمع قلندران فانی

ای نقطه ی عطف راز هستی  /  برگیرز دوست جام مستی

                                              ترجیع بند ((راز هستی)) (نقطه عطف)  امام خمینی (ره)

ای جمال زیبایت ظل حسن یزدانی / گشته آشکارازوی سرغیب پنهانی

ای جمال زیبایت ظل حسن یزدانی  /  گشته آشکارازوی سرغیب پنهانی

ای به کشورایمان شهریار بی همتا  /  وی به عرصه امکان گنج علم سبحانی

آیت خدایی تو،جان مصطفایی تو  /  قلب مرتضایی تو،هفت سرقرآنی

برکمال صنع خویش حق تبارک الله گفت  /  چون تو را به حسن آراست رب نوع انسانی

از تو بر سرآدم تاج عز کرمنا  /  نوح را تویی رهبر ،زانقلاب طوفانی

زان جمال قدوسی پرده برفکن کز عشق  /  بررخت شود حیران چشم ماه کنعانی

از رخت نقاب افکن،راز عالمی بگشا  /  تاعیان شود بر خلق سر اول و ثانی

هم نهان وهم پیرا در مثل چوخورشیدی /  گرچه از نظر چندیست زیر ابرپنهانی

راه سخت ومنزل دور شام تا رومه بی نور /  پای خسته  دل نجور رهبر اتوخودمی دانی

خاطر((الهی))رااز رخت چوماه افروز  /  کز غمت شب هجران درهم است وظلمانی 

                                                                                      مهدی الهه ی قمشه ای (رحمة الله)

برو ای باد صبا کن گذری / ببر از ما سوی آن شه خبری

 برو ای باد صبا کن گذری  /  ببر از ما سوی آن شه خبری

تو مهین پادشه خوبانی  /  تو در این پیک عالم جانی

جام دل از غم تو لبریز است/سینه پراخگرو آتش خیز است

فاش میگویم و دل باخته ام  /  به تو از غیر تو پرداخته ام

من همان روز که بشناختمت  /  یک نگه کردم و دل باختمت

تو همان عیس روح اللهی  /  وارث صدق کلیم اللهی

آدم و نوح نبی اللهی /بهترین پور خلیل اللهی

تومحمدتو حسینی و حسنی  /  یادگارو خلف ابوالحسنی

بهردیدارتو درتاب و تبم  /  سخت شیدایی آن خال لبم

گرنبودی تو،افلاک نبود  /  آب و بادآتش وهم خاک نبود

آدم بوالبشرازکتم عدم   /  ننهادی به جهان هیچ قدم

عدل افسانه شده چون عنقا  /قلب خونابه شده چون صهبا

حاش الله که عنایات نکنی /  مخلصان غرق کرامت نکنی

((ناصر))م از کرممت آگاهم کمترین خادم آن درگاهم

                                       مثنوی ((یا زمزمه ی دلباختگان))ازآیت الله مکارم شیرازی

این قلب صد چاک موعود

ای ذخیره ی خداوند ذی المعارج ئای طبیب دوارالمعارج ،با پرنیان نگاهت برگل زخم های قلوب منتظرانت مرهمی نه.

ازآسمان بچرخان،چشمی به این خاک موعود  /  برخاک سردی که مانده است اینگونه غمناک موعود

باز خم زخم شکفته ،بادردهای نگفته/در انتظار تو مانده است این قلب صد چاک موعود

در کوچه باغان مستی تا پنجمین فصل هستی/آکنده از باور توست این عقل شکاک موعود           سید حبیب نظاری

ای مدنی برقع ومکی نقاب /سایه نشین چندبودآفتاب

ای خورشیدرخشلن،ای آفتاب عالمتاب وای وجود لطیف و مجردی که بلندای قامتت را سایه ای نیست خردآدمی سایه نشینی ات را چگونه برتابد؟!

ای مدنی برقع ومکی نقاب /سایه نشین چندبودآفتاب                نظامی گنجوی

 

ای ((بهارآدمیان))و ای((نورآل محمد))برظلمتکده ی جان خزان زده ی ماگذرکن تا شادمانه برخوانیم:

بهارآمدو گلزار نورباران شد  /  چمن زعشق رخ یار لاله افشان شد

 

ای ((چشمه ی جوشان حیات))بر پای سپیدارتکیده ی جامعه ی جهانی جاری شو،

تاچندبی تو در دل مرداب زیستن   /  چونان کویر با عشق آب زیستن                          ضیاءالدین ترابی

 

ای باران رحمت کنون مردمان قبیله ی دهکده ی جهانی پس از نیایش استسقا تو را چشم درراهند

صبحی دگرمی آید ای شب زنده داران   /  از قله های پرغبارروزگاران

ازبیکران سبز اقیانوس غیبت /می آید او تا ساحل چشم انتظاران

آید به گوش ازآسمان این است مهدی  /  خیزد خروش از تشنگان این است باران                سیدحسن حسینی

 

ای((پرورده ی روح القدس ))ای ((شاهد شجره ی طوبی))و ای ((ناظر سدرة المنتهی ))از ممکن غیبت به نیم نگاهی ،ماخاک نشینان را بنواز و مس وجودمان را به طلا مبدل ساز

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند   /  آیا بود که گوشه چشمی به ماکنند                        حافظ

مهدی امام منتظر نوباوه ی خیرالبشر

از بهرتکریمش میان،برجسته خیل انبیاء/از بهر تعظیمش کمرخم کرده چرخ هفتمین

مهدی امام منتظر نوباوه ی خیرالبشر/خلق دوعالم سرسبد،برخوان احسانش نگین

مرآت ذات کبریا،مشکاة انوارهدا/منظوربعث انبیاء مقصود خلق العالمین

                                                                                              امام خمینی(ره)

عیدتان مبارک!

صبا به تهنيت پير مي فروش آمد

كه موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد

هوا مسيح نفس گشت و باد نافه گشاي

درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد

تنور لاله چنان بر فروخت باد بهار

كه غنچه غرق عرق گشت و گل بجوش آمد

به گوش هوش نيوش از من و به عشرت كوش

كه اين سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

زفكر تفرقه باز آن تاشوي مجموع

به حكم آنكه جو شد اهرمن، سروش آمد

ز مرغ صبح ندانم كه سوسن آزاد

چه گوش كرد كه باده زبان خموش آمد

چه جاي صحبت نامحرم است مجلس انس

سر پياله بپوشان كه خرقه پوش آمد

زخانقاه به ميخانه مي رود حافظ

مگر زمستي زهد ريا به هوش امد